MEMÓRIA DA NOITE - NON NOS HUMILLAREDES NUNCA MAIS!

Madrugada, o porto adormeceu, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria.

Perderei outra vez a vida
cando rompa a luz nos cons,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar,
perderei o día que aprendín a bicar
palabras dos teus ollos sobre o mar.

Veu o loito antes de vir o rumor,
levouno a marea baixo a sombra.
Barcos negros sulcan a mañá sen voz,
as redes baleiras, sen gaivotas.

E dirán, contarán mentiras
para ofrecerllas ao Patrón:
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar,
quererán pechar cunhas moedas, quizais,
os teus ollos abertos sobre o mar.

Madrugada, o porto despertou, amor,
o reloxo do bar quedou varado
na costeira muda da desolación.
Non imos esquecer, nin perdoalo.

Volverei, volverei á vida
cando rompa a luz nos cons
porque nós arrancamos todo o orgullo do mar,
non nos afundiremos nunca máis
que na túa memoria xa non hai volta atrás:
non nos humillaredes NUNCA MÁIS.

Luar Na Lubre

MEMORIA DA NOITE

«Madrugada, o porto adormeceu, amor,
a lúa abanea sobre as ondas
piso espellos antes de que saia o sol
na noite gardei a túa memoria. »

Luar na Lubre

TERRA

Ainda hoxe queda xente
que sabe sentir a terra
queda ainda quen comprende
canto pode aprender dela

Que non existe o silencio
todo está cheo de sons
canta o río, brúa o vento
todo fala ao teu redor

I é preciso que entendas
o que intues no interior
somos parte desta terra
porque terra somos nós

Somos coma o vento
que peitea a herba
gardando os segredos
dos confins da terra

Somos como as pedras
que o tempo moldea
envoltas nas neboas
dos confíns da terra

Somos coma o lume
que da luz nas tebras
i esperta as concencias
dos confins da terra

Luar Na Lubre
Tradicional / Bieito Romero
Letra: Raquel González Gamallo